Doe wat gedaan moet worden!

Doe wat gedaan moet worden!

Er zijn veel mensen die heel goed kunnen beschrijven wat er aan de hand is. ‘Dit is waarom het fout gegaan is’, ‘Dit is waarom het fout zal gaan’, ‘Dit is waarom het niet gaat lukken’ etc. Er zijn weinig mensen die ‘gewoon’ doen wat gedaan moet worden. De basishouding die je echt kan helpen is : “Ik regel het voor je!”

Dit is een van de boodschappen die Barak Obama in dit interview mee wil geven. Het deed me direct terugdenken aan een interview dat Arthur jaren geleden mocht opnemen. Het interview was met iemand die als hulpverlener bij de crash van het vliegtuig van Turkish Airlines betrokken was in 2009. Arthur stelde hem de vraag hoe hij nou wist wat hij moest doen toen hij aankwam op de plek van het ongeluk. Hij dacht even kort na en gaf toen dit antwoord:

“Je kijkt om je heen en gaat dat doen wat nog niet gedaan wordt”. 

Dat antwoord is me altijd bijgebleven. Het vraagt om zelfkennis: wat heb ik aan kennis en vaardigheden die ik nu zou kunnen toepassen. Maar ook om daadkracht en (zelf)vertrouwen. En dat zijn volgens mij precies de dingen die nodig zijn om te voldoen aan het beeld dat Barak Obama schetst. Overigens heeft hij ook nog een tweede advies in de video dus kijk vooral tot het einde.

Fouten maken moet

Fouten maken moet

Je hoort vaak de uitspraak “fouten maken mag” maar wij denken dat niet klopt: fouten maken moet! Pas als je een fout maakt ben je ook aan het leren. Dan moet je natuurlijk wel kijken wat je de volgende stap beter kan doen, en dat dan ook doen.

Als iemand zegt ‘fouten maken mag’, mag dat dan ook? Vaak zie je aan de koppen al dat ze eigenlijk helemaal niet willen dat er fouten gemaakt worden. Dat kost immers tijd en geld. We zitten vaak in een systeem waarin fouten afgestraft worden in plaats van gestimuleerd.

We waren een keer in gesprek met een directeur van een groot bouwbedrijf. Zijn reactie was dat hij het zich niet kon veroorloven om veel fouten te maken. Hij had een ‘faalbudget’ en dat mocht niet overschreden worden. Dan zou de continuïteit van zijn bedrijf in gevaar komen. Dat laatste is begrijpelijk, maar wat weerhoud je er van om mensen te stimuleren meer fouten te maken binnen datzelfde budget? Als het goed is worden de fouten kleiner, worden eerder opgemerkt en wordt er meer van geleerd.

Fouten zijn vaak te groot voor ze opgemerkt worden. Vervolgens gaan we op zoek naar de oorzaak, naar dat eerste kleine stapje en de persoon die dat stapje gezet heeft. Die persoon wordt er op aangesproken en aangespoord om het vooral niet nog een keer zo te doen. Gek genoeg hebben we tegelijkertijd ook successen, maar die worden nooit zo ver geëvalueerd dat we weten wie welk klein stapje gezet heeft waarmee het allemaal begonnen is.

Is dat erg? Misschien niet, zolang we in ieder geval maar kunnen inzien dat fouten en successen alleen ontstaan als iemand een keer een klein stapje zet! De grootste fout die je kunt maken is niets doen terwijl je ook iets kleins had kunnen doen.

Benieuwd naar de foto? Scan de QR code, je komt dan uit op de pagina van Studio Tegenwind: https://studiotegenwind.nl/projecten/in-zicht. Zij hebben 99 tegeltjes in de stad Utrecht verspreid, wij kwamen deze tegen in de stadschouwburg in Utrecht.

Is AI de oplossing voor het lerarentekort?

Is AI de oplossing voor het lerarentekort?

De storm rondom gebruik van AI in het onderwijs lijkt inmiddels wat te gaan liggen. Waar begin dit jaar vooral de nadelen gezien werden ontstaat nu een genuanceerder beeld. Zou AI ook meer kunnen zijn dan een hulpmiddel voor leerlingen om fraude te plegen? Als het aan de VN ligt niet, zij willen AI verbieden voor het basisonderwijs. Vanaf 13 jaar zou je op school in aanraking mogen komen met AI. Maar wat als we AI zouden inzetten als oplossing voor het lerarentekort?

Wat als we bijvoorbeeld een veilige leeromgeving zouden kunnen creëren waar AI onderdeel van is. Je krijgt een opdracht en gaat daar mee aan de slag. Op de achtergrond kijkt AI mee en als je hulp nodig hebt kun je die vragen. Omdat AI weet wat de opdracht is en wat je al gedaan hebt kan hij je een stapje verder helpen. Niet door direct de oplossing aan te dragen maar door gerichte vragen te stellen zodat je zelf de oplossing kan vinden. Iedere leerling heeft zo AI als onderwijsasstistent.

Diezelfde omgeving zou ook kunnen helpen met het opstellen van het lesprogramma zodat de leerkracht meer tijd heeft voor persoonlijke begeleiding. Klinkt misschien als toekomstmuziek, maar ik heb het niet verzonnen, het is er al: Khanmigo.

Kijk vooral de video om een compleet beeld te krijgen wat er nu al mogelijk is en welke richting het ook op zou kunnen gaan. Wat mij trof is het besef dat we met AI extra mogelijkheden hebben om leerlingen te begeleiden, uit te dagen en te motiveren. Er zitten ongetwijfeld ook nadelen aan, maar AI afschermen, beperken en zelfs verbieden zonder eerst de mogelijkheden te onderzoeken is niet de oplossing. 

Stap 1 die je nu kan zetten?
Meer leren over Khanmigo door het bekijken van een uitgebreidere demo

Stop met het stellen van doelen

Stop met het stellen van doelen

We zijn getraind om doelen te stellen, ze op te schrijven, misschien zelfs wel op te hangen zodat je er iedere dag aan herinnerd wordt. Je creëert als het ware een finish-lijn. Maar dit heeft een groot nadeel: misschien haal je die finish wel, dus stop met het stellen van doelen.

Een doel is een soort finish-lijn aan de horizon waarvan je nu denkt dat je daar uit moet komen. Het probleem is echter dat de wereld veranderd is tegen de tijd dat je bij de finish aangekomen bent. Er zijn nieuwe ontwikkelingen geweest die je niet had voorzien. Dat kunnen veranderingen zijn in je persoonlijke situatie of in je omgeving en waarschijnlijk zelfs beide.

Focussen op doelen zorgt ervoor dat je niet bereikt wat je eigenlijk had willen of kunnen bereiken. Emmanuel Acho (voormalig professioneel amercian football speler) zegt dat in zijn Ted-talk heel treffend:

Het halen van een doel is eigenlijk je straf
voor het zetten van dat doel.

Waarom zou je je laten beperken door een vastgesteld eindpunt? Bedenk liever wat je bedoeling is. Dus niet “ik wil over 9 maanden binnen 3 uur een marathon kunnen lopen” maar “ik wil de beste hardloper worden die ik kan zijn”. Misschien past daar die marathon in en misschien kun je wel veel meer of minder. Stop met het beperken van je mogelijkheden door het stellen van doelen en focus op je bedoeling!

Waar blijft de ‘Hybride Manager’?

Waar blijft de ‘Hybride Manager’?

Het makkelijkst is om de oplossing voor het probleem bij de medewerkers te zoeken. “Iedereen weer terug naar kantoor” is een veel gehoorde kreet de laatste weken. Zelfs Zoom geeft aan dat ze dit vereisen van hun medewerkers. En natuurlijk valt daar wat voor te zeggen. Het hybride werken vraagt immers ook om hybride-medewerkers. Maar laten we ook vooral eens naar de managers kijken. Wat kunnen zij veranderen, hoe kunnen zij ondersteunen in dit proces. Dat kan niet door te blijven doen wat er altijd werd gedaan. Waar blijft de Hybride Manager?

Ik heb regelmatig flash-backs naar begin deze eeuw. Ik ben begonnen met werken bij een IT-consultancy bedrijf en vrijwel direct gedetacheerd bij een klant en werd ‘opgevoed’ in een structuur van management op afstand. Later mocht ik de rol van manager zelf uitvoeren. Zo heb ik ervaren hoe het is om veel mensen te managen die ik niet dagelijks zag. Video-conferencing bestond nog niet echt. En toch waren we in staat om verbinding te houden en op de hoogte te blijven van de belangrijkste zaken. 

Terug naar nu: ik zie bedrijven worstelen. Hoe houden we contact met elkaar als iedereen ergens anders werkt? Hoe hou ik overzicht en controle over ‘mijn mensen’? 

Misschien kunnen we wat leren van de bedrijven die hier in getraind zijn omdat ze als bedrijfsmodel hebben om mensen niet op eigen kantoor te laten werken maar op afstand ‘bij de klant’?

Als ik nu in de rol van Hybride Manager zou kruipen zou ik zo snel mogelijk kijken wat ik wel kan doen. Alleen zo kan ik toetsen of en hoe het zou kunnen gaan werken. Ik heb het idee dat dit in deze tijd ook zou kunnen werken:

  • Periodiek langsgaan bij de medewerker (thuis of op een locatie in de buurt).
  • Het gesprek gelijk verdelen over voortgang werk en persoonlijke situatie/ontwikkeling.
  • Links leggen naar collega’s waar dat helpt/van toepassing is.
  • Stimuleren om de samenwerking met collega’s op te zoeken (door meer samen op een locatie te zitten?).
  • Medewerkers verleiden om een vorm te vinden om opgedane kennis met elkaar te delen.

Dus niet (alleen) wachten op een maatregel voor het hele bedrijf, maar zelf een eerste afspraak inplannen met een van ‘mijn mensen’: “kunnen we volgende week afspreken om bij te praten? Ik ben benieuwd hoe het met je gaat, privé en met het werk. Ik kom naar jou toe, weet je een plek waar we rustig kunnen praten?”

En dan maar zien wat er gebeurt: na stap 1 komt stap 1.